De oorlog is inmiddels zo verweven geraakt met geopolitieke belangen, militaire strategieën, economische macht en technologische ontwikkelingen dat de oorspronkelijke vraag bijna uit beeld is verdwenen: hoe behouden wij onze menselijkheid?

Misschien ligt het in een overheid die opnieuw begrijpt dat beschaving soms begint met iets eenvoudigs: een stem aan de telefoon, een begrijpelijke brief, een loket waar iemand tijd voor je maakt en een samenleving die laat voelen dat je meer bent dan een dossiernummer.

Er is behoefte aan een overheid die de menselijke maat serieus neemt en begrijpt dat achter iedere aangifte een mens schuilgaat met een eigen levensverhaal, mogelijkheden en beperkingen.

Wat mij persoonlijk raakt, is het afnemende vertrouwen van burgers in politiek en instituties. Dat is niet zomaar een peiling of een tijdelijk humeur. Het is een signaal dat mensen zich steeds minder vertegenwoordigd voelen door systemen die juist voor hen bedoeld zouden moeten zijn.

De solidaire economie is niet alleen een economisch model, maar ook een morele en culturele visie op samenleven.