De wereld kampt al met economische, sociale en culturele ongelijkheid. Maar daarboven ontstaat een nieuwe laag: technologische ongelijkheid. Niet iedereen kan soepel navigeren door digitale systemen. Niet iedereen wordt correct herkend door algoritmes. Niet iedereen past in de patronen waarop modellen trainen.

De gevolgen zijn concreet. In Europa werden mensen uitgesloten van uitkeringssystemen omdat een algoritme hen niet herkende als “regelmatig gebruiker”. In India werden bevolkingsgroepen in verkeerde categorieën geplaatst omdat hun leefpatronen niet overeenkwamen met de trainingsdata. In Latijns-Amerika verdween een hele gemeenschap uit de statistieken omdat hun online gedrag te gefragmenteerd was.

Ongelijkheid ontstaat hier niet door kwade wil, maar door ontwerp. En juist daarom is het gevaarlijk.

Gelukkig verschijnen nieuwe benaderingen. In Canada worden systemen gebouwd die eerst vragen: wie ontbreekt? In Senegal worden digitale diensten ontworpen volgens het ritme van lokale gemeenschappen — niet andersom.

Technologie is pas eerlijk wanneer ze zich bewust is van de blinde vlekken die ze zelf creëert.